АВАЙЫМНЫҢ АВЫРАЛЫ

Ам бо хүнде алдан артты ажып келген хиремде-ле,
Авайымны бо-ла бодап, сактып, чоктай бээр-дир мен.
Аарыг-аржык аспаандыва кире бергеш: "Авам болза,
Аргалаптар, сүзүглептер турган боор" — деп бодаар-дыр мен.
Кандыг ийик, күжүр авам чанымга бо көстүп кээрге,
Хамык чүве долу, чылыг, бүдүн-бүрүн ышкаш апаар,
Сагыжымны ол-ла дораан чырыдыптар, бүдүү чассып,
Сеткил сергеп, оожургап, уяралга таалай бээр мен.
Күжүр авай, авыралың ам бо хүнде четче билдим,
Күдүк базып, чырык черге ава адың алдаржыдайн,
Хүннүг черге кады чораан үевисти утпайн сактып,
Хүнүң-даңның бодап чорууйн, бижип чорууйн, ынак авай.

КАНЧААЙН, АВАЙ...

"Караңмайым кандыг чор?" — деп хайгаарап кээр,
Хайыралдыг авайымның чоктанчыын ай...
Караам чажы чаагым куду борбак-борбак...
Кара чааскаан,... өскүссүргей хөрээмни ыңай.
Чүгле сенээ ынак, кажанда-даа утпас-кагбас,
Чүү деп мындыг салым ирги, элдептиин ай,
Чүрээм өске кымга-даа-ла бердинмес-тир,
Чүгле сеңээ ынак-тыр мен, күжүр авай.
Өртемчейге өпеяаң бооп чаяаттынган,
Өлчейлиимни, кежиктиимни көрем, авай.
Каптагайга сээң-биле кады кырааш,
Хайыраңны караам-биле көрдүм, авай.
Хөрлээ оттуг көксү-хөрээм домнап каарың
Хөөкүй урууң черле утпас, көр даан, авай.
Хөңнүм чазаар чонумайда сен дег сөскүр,
Хөөрештиг эш тывылбас-тыр, канчаайн, авай?

БАЖЫҢЫМ

Бадылгалыг эжим-биле киргеним,
Байлак, чараш амыдырал көргеним,
Ажы-төлүм доруктуруп өстүрген,
Аажок делгем, чылыг уям, бажыңым.

Ажылымдан чедип келгеш, дыштаныр,
Адыш өйү, хензиг бичии ортулуум.
Арыг-силиг, чырык, чараш ораным,
Артык ынак сагыызыным, бажыңым.

Эртен, кежээ артыжанып арыглаар,
Эжик, дүндүүн эдип, чазап эдилээр,
Эң-не ыдык, дыжым ханар кавайым,
Эргиниңге мөгеер мен, бажыңым.

ЭЭН БАЖЫҢ

Ээнзиргей соңгаларлыг,
Эңгейгилээн ханаларлыг,
Ээлери "ээп келбес",
Элеп төнер четкен бажың.

Элдепсинип, кайгап эртер
Эрткен-дүшкен чоннуң караа...
Эргим оран-савазын ам
Эргип кээр кижи-даа чок...
Ээзин кагбас эки ыт дег,
Ээртилеңнээн херим эжии
"Кударанчыын, ыңай..." дээнзиг,
Кудумчуда "ыглап" туру...

/ Любовь КЕНДЕН.
Чаа-Хөл суур.